دلم بی قرار ترین لحظه هایش را اینجا روی خواب فریبا ی زمان می گذراند و هیچ کس و هیچ چیز به این

هجوم ممتد ثانیه ها نه این ستاره های ناآرام هرگز ارامش نمی کنند اینجا خسته ترین غربت چشمهای

بارانی کودک آواره را می توان زیر برف به تماشا نشست.

دلم سخت گرفته  غمبارترین خیال زمین روی سرم می بارد چرا هیچ دست گرمی کنار پریشانی

دستهایم تاب نمی اورد چرا هیچ قلبی با ظلمات قلبم مانوس نمی شود ویا حتی خیال تشنه ای که

خوابم را ببیند و تعبیرش را روی خش خش برگ های پاییزی و طراوت شکوفه های بهاری جست و جو کند.

نه صدای عشق طنین انداز راز آلودش را دیگر نثار دیوانگی ام نمی کند.

دیگر هیچ کودکی مرا به بازی مستانه ی خود دعوت نمی کند چون می داند نمی توانم با انها بازی کنم

و هیچ تپشی روی دست های مرگ خاموش نمی شود.

انگار زندگی از حرکت باز ایستاده و همه چیز رنگ سکون و رکود به خود گرفته سرد و بی رمق و حیات

زیباترین تنهاییش را تجربه می کند.

نمی دانم شاید باران که ببارد دوباره خواب تو را توی کوچه پس کوچه های اشنای کودکی تعبیر کنم.

شاید دوباره سراغی از چشمهای شاد و لبخند درد آورت بگیرم.

زمستان که تمام شود شاید دوباره صدای صدای خنده ی آنها کوچه را غرق شادی کند.

شاید دوره گرد مهربانی کودک آواره ای را چای مهمان کند.

شاید کسی پیدا شود دستهایش با دستهایم و قلبش با قلبم بارش عشق را احساس کند.

شاید...

اینم چندتا عکس از فرانچسکو توتی

امیدوارم که خوشتون بیاد.