چه جاي عجيبي ست اينجا، غربت با تمام اندوهش مرا درميان ميكشد و صداي ضجه ي هزار مسافر تنها

خوابم را اشفته ميكند . خستگي هزار حرف ناگفته،ناكامي هزار روياي پوچ به لحظه هايم چنگ ميزند

چه اشك ها كه بين اين حرفها باريدن گرفت وچه اتشها كه رويايم را سوزاند و خاكسترش را باد روي جاده

ها پاشيد.طبيعت روياي من حالا ميان تنهايي خاك الود و مرگ اندود اشتياقي خاموش شده رنگ باخته ،

همانجا كه براي سفري پر از پاييز هاي بي بهار كوله بارم را بستم به مقصدي نامعلوم ،شايد هرجا كه

خسته ميشدم واز زندگي دست ميشستم وشايد انجا كه ديگر حضور همسفري را كنار روح ناآرامم احساس

نمي كردم نميدانم ولي حالا نگاه ممتد و وهم آلود دورهارا مي كاود  .

به اميد سرابي شايد كه خيالم را سيراب كند.

ولي انگار هيچ عابري در امتداد راه انتظار مرا نمي كشد.انگار كسي تشويش غريبانه ي لحظه هايم را تاب

نمي اورد و من نشايد كه هيچ عبور عاشقانه اي را شريك باشم حتي اگر راهي كه ميروم روي بي رحمي

خوفناك و مه آلود درياي بي كران باشد هيچ قايقي حضور ميهمان ناخوانده اي چومرا نمي پذيرد .

اكنون من تنهايي بي عبور خويش را با اين جاده ي باران زده با اين اسمان دلگير و بوي خاك غم خورده

و شايد ارامش مرموز اين دريا تقسيم ميكنم .مگر چه ميشود  همين ها شايد مرا تا افق هاي نارنجي دور

تا ساحل يك شهر ياري كنند شهري پر از مسافران تنها و خسته...