بسیاری از ما خطا و گناه میکنیم و خدا هم خوب می داند; برای همین هم مدام راه بازگشت برای ما باز

می کند. اما گاهی دو اشتباه بزرگ می کنیم و راه را به اشتباه میرویم . یکی اینکه خیلی به طولانی

بودن عمرمان مطمئن می شویم و اشتی با خدا را به عقب می اندازیم , دوم گاهی اوقات برخی پنجره

های ارتباطی مثل نماز ,روزه , دعا , حجاب و نیکو کاری را مورد کم توجهی قرار میدهیم .

برای همین است در بعضی ادم ها دعای پدر و مادر , دیدن ادم های دین دار اصیل , چوب خدا , تلنگر های

فراوان , حادثه های راز آلود و خلاصه هیچ چیز تاثیر نمی کند . در روایت های دینی داریم وقتی کسی به

اینجا می رسد شیطان نمی گذارد طرف یکباره بنشیند و از گذشته اش شرمنده شود .

اگر هم به مرز توبه برسد شیطان وسوسه اش می کند و امید بخشیده شدن را از دلش می گیرد تا

بترسد و فکر کند ( حالا که آخرت را از دست داده ای دست کم از دنیا لذت ببر ! )

وقت هایی می رسند که نمی توانیم بخشش خدا را باور کنیم .

بس که بارمان سنگین می شود و خاطره ی اشتباه ها و بد کاری ها عادتی زیاد می شود .

این وقت ها نمی توانیم بر گردیم .

اما خدا آنقدر صبور است که بر کناره جاده ی گناه به امید بازگشت ما فرشته های امیدوار می کارد.

یکی از فرصت های ناب بازگشتن و آشتی با خدا ماه مبارک رمضان است .

ماه فرصت دوباره بازگشت به گوهر پاک انسانیت, ماه سوزاندن گناهان , ماه توبه , ماه خدا و ماه معنویت.

باید حالا خود حقیقی مان را از فراموشی خارج کنیم و پذیرای سفره ی الهی باشیم .

پس با همه ی وجود به استقبالش می رویم.

 پیشاپیش حلول ماه مبارک رمضان را به شما دوستان عزیزم تبریک عرض می کنم.   التماس دعا